ተበድለን ይቅርታ አንጠይቅም!

አብዶ ኑር የሱፍ (ኖርዌ)

ፍትህ እና የሰብዐዊ መብት ጉዳይ ህዝቡ እርሙን ባያወጣም ከተቀበሩ ከ 21 አመታት በላይ ሆኗቸዋል። ይህ ያለው መንግስት እነዚህ ለህዝብ የሚስፈልጉ መሰረታዊ ነገሮችን በመቅበር ህዝቡ እንዳይተነፍስ በማድረግ አፍኖ መግዛቱን በማን አለብኝነት ተያይዞታል ። በሃገራችን ስለ መብት መጠየቅ ወንጀል ሆኗል ። ስለ መብት ደፍረው በሚጠይቁት ላይ የአሸባሪነት ታርጋ ይለጠፋል ፤ወደ ወህኒ ይወረወራሉ ፤ ከህግ ውጭ ኢ-ሰብዐዊ ግፎች ይፈጽምባቸዋል ፤ ከዛም አድርባይ ምሁር ነን ባዮችን በመጠቀም ተበዳዮች ይቅርታ ጠይቀው እንዲወጡ ይደረጋል ።ይህ የተለመደ ሰላማዊ ታጋዮችን ከጨዋታ ውጭ ማድረጊያ መንገድ ነው ።

ልብ በሉ ይህ መንግስት የሽምግልና ባህላችንን ጭምር እንኳን ሳይቀር እያዋረደ ያለ ተግባር በመፈጸም ላይ ይገኛል ። ስለ ሽምግልና ካወራን ሽምግልና ማለት በሁለቱንም ወገን ግራ እና ቀኝ አይቶ ጥፋተኛው ጥፋቱን አምኖ ፤ ለተበደለው ወገን የበደሉን ካሳ ወይም የበደሉን ይቅርታ የሚቸርበት የተከበረ የሃገራችን ማህበራዊ እሴት ነበር ። ነገር ግን በዚህ ጊዜ እየተደረገ ያለው የሽምግልና ሂደት ከባህላችን ወጣ ያለ ፤ግራ እና ቀኙን ያላመዛዘነ ፤ የመብት ጠያቂዎች የደረሰባቸውን የሰብዐዊ መብት ረገጣ ከግምት ዉስጥ ያላስገባ ነው ።እነዚህ ሽማግሌዎች የተበደሉ ታሳሪዎችን እራሳቸውን ጥፋተኛ አድርገው ይቅርታ እንዲጠይቁ በማግባባት ተግባር ላይ በመሰማራታቸው የታሪክ ተወቃሽ የሚያደርጋቸውን ተግባር እየፈጸሙ ይገኛሉ ።

በነገራችን ላይ በዚህ የሽምግልና አካሄድ ይቅርታ መጠየቅ በራሱ በምናነሳቸው የመብት ጥያቄዎች ላይ እራሱን የቻለ ጉዳት አለው ። እንደ ባህላችን ያጠፋ አካል ካለ ይቅርታ መጠየቅ ትልቅነት ነው ። ነገር ግን ሽማግሌ በሚባሉት ግለሰቦች አማካኝነት ባልሰራኸው ስራ ይቅርታ ጠይቀህ ከእስር ቤት ስትወጣ ከመታሰርህ በፊት ስትታገልለት የነበረውን የመብት ጥያቄ ደግመህ መጠየቅ እንዳትችል መደረጉን እርግጠኛ መሆን አለብህ ። ምን ይህ ብቻ ያለ ጥፋትህ ይቅርታ መጠየቅ ማለት ድምጽህን ማፈን ለሚፈልገው መንግስት የልብ ልብ መስጠት እና የሚያስፈራራ ድምጽ ያለው ቃጭል በአንገትህ ላይ ታስሮልህ እንደመንቀሳቀስ ያህል ይቆጠራል ።በዚህም አስፈሪ ድምጽ ምክንያት ደንብረህ የምታምንበትን የመብት ጥያቄ ከግብ ሳታደርስ እግሬ አውጭኝ ብለህ እንድትፈረጥጥ ወይም ዝምታን እንድትመርጥ ትገደዳለህ ።

ለዚህ ጽሁፍ መነሻ ምክንያት የሆነኝ በሃገራችን የሰላማዊ ትግል ታሪክ ውስጥ ፈር ቀዳጅ የሆነውን የኢትዮጵያ ሙስሊሞች የመብት ጥያቄ ለማጠልሸት ብሎም ህዝበ ሙስሊሙ እየተከተለው ያለውን የተቀናጀ ሰላማዊ ትግል ለማስቆም ይህ ተንኮለኛ መንግስት ራሱን የሙስሊም ምሁራን በማለት የሚጠራን አንድ ቡድን በመጠቀም የዘረጋው አዲስ ነገር የሚመስል ግን የተነቃበት አካሄድ ነው ።

ምስጋና የሚገባው ህዝብ!!!

ኢትዮጵያዊው ሙስሊም ወገቡን አጥብቆ ለሀይማኖታዊ መብቱ ሰላማዊ ትግል ውስጥ ከገባ ይኸው ሁለት አመት ሊሞላው እየተንደረደረ ነው፡፡ ሁለት የፈተና፣ የመከራ፣ የትግል፣ የበደል፣ ከምንም በላይ ደግሞ የሞራል ልእልና እና የበላይነት የተጎናጸፈበት አመታት ናቸው – የድልም! በዚህ ወቅት ውስጥ ይህ ድንቅ ትውልድ የታዩበት ባህርያት ዛሬ ለምስጋና ብእር እንድንነሳ አስገደደን፡፡ ለዚህ ህዝባችን ምስጋና በቂ ሆኖ አይደለም፡፡ ምክንያቱም የሚመሰገንበት ውለታው ብዙ ነው፡፡ ጀዛው አላህ ዘንድ ነው፡፡ ግና መልካም ባህሪዎቹን እየጠቀሱ ጎልተው እንዲወጡ ማድረጉ ታሪካችንን ቀርጾ በማስቀመጡ ረገድ የሚጫወተው ሚና ይኖረዋል፡፡ ህዝባችን መልካም ባህሪዎቹን አውቆ እንዲያሳድጋቸው፣ እንዲያዳብራቸውም ያግዛል፡፡ ከመልካም ባህሪያቱ ንጻሬ ኋላ ደግሞ ድክመቶቹን ተመልክቶ በቻለው እንዲቀርፋቸው በር ይከፍታል፡፡ አንድ አንድ እያልን አብረን እያየናቸው

ህዝባችንን እናመስግን!
አንድነትን የመረጠ ህዝብ ምስጋና ይገባዋልና!

በትግላችን ውስጥ ጎልተው ከወጡ ህዝባዊ ባህርያት አንዱና ዋነኛው አንድነቱ ነው፡፡ የአህባሽ አደጋ ሙስሊሙን እንዲሰነጣጥቅ ታስቦ የመጣ ነበር፤ ግና የአላህ ፍላጎት ተቃራኒው ሆነና ጠንካራ የአንድነት መሰረት ይኖረን ዘንድ ተቻለ፡፡ ህዝባችን ለዚህ አስተዋጽኦ አድርጓል፡፡ የአላህ ስጦታ የሆነው አንድነት መሰረቱ ከበፊቱ ጠንክሮ ይጣል ዘንድ ቀልቡን ለውህደት ከፍቷል፡፡ ጭቅጭቅና ልዩነት ከሚፈጥሩ አጀንዳዎች በተቻለው በመራቅ በፍጹም መተሳሰብ ላይ የተመሰረተ ወንድማዊ ግንኙነት ፈጥሯል፡፡ መጅሊሱና ጸብ የመፍጠር አባዜ የያዛቸው አመራሮቹ በአንድነቱ ላይ የሚያደርጉትን ትንኮሳ በብስለት ዝቅ ብሎ አሳልፏል፡፡ አንድነቱን ለመበተን ያላደረጉት ጥረት፣ ያልፈነቀሉት ድንጋይ የለም፤ ግና አልቻሉም! ባለፉት ሁለት መውሊዶች በሙስሊሙ መካከል ክፍተት ለመፍጠርና ትግሉን ለማኮላሸት ያልተደረገ ጥረት አልነበረም፡፡ ሕዝቡ ግን ‹‹መውሊድ አይከፋፍለንም›› ሲል አሳፈራቸው፡፡ በተወዳጁ ነቢይ ስም ሙስሊሞችን መነጣጠል እንደማይሳካላቸው አረጋገጠላቸው፡፡ ‹‹ወሐቢያ፣ ሱፊያ›› የሚሉ ስሞች በፓርላማ ጭምር ሲነሱ ሙስሊሙ ግን አንድነትን መርጦ ‹‹እኛ ሙስሊሞች ነን›› አላቸው፡፡ አልሐምዱሊላህ! አንድነታችንን ዘላቂና የጠለቀ ያደርግልን ዘንድ አላህን እንለምነዋለን! ለዚህ ድንቅ ባህሪውም ህዝባችንን እናመሰግናለን!

Misunderstanding “Peace” and “Normality”: A Reply to Ustaz Hassen Taju

Abdurahman B. Ibrahim

Ustaz Hassen Taju recently wrote an article in which he argued in favour of bringing to an end all Muslim public protests. The reasons he gave were many, but most of them aimed at deterring the supposedly ill effects of a continued protest. In this short piece of mine, I won’t dwell on my views of his points. Nor will I take issues with his methodology—which is utterly biased. I would rather like to re-think only one of the most important mind-sets that informs most of his points: “the unjust ‘peace’ is better than the just ‘non-peace’”. This mind-set, I believe, is not only his, by the way, but underlies the process of thinking among many Ethiopians in general. In analyzing Hassen’s case, I will be very brief as follows.

The ustaz warned us of the grave effects of escalation. He thought further protests might lead, among other things, to bloodshed, more arrest, more exile and so on. He tended to ask at one place, “the protesters want to protest until the government falls…when would that be? Would the protest be fruitful? Would it be possible?” In such assertions, a certain psychological content comes up so clear: the debilitating fear of a (risky) uncertainty that struggle brings along with it. This fear gets even more pronounced when the struggle is prolonged. It is assumed that since more and longer struggle leads to more and more uncertainty—perhaps riskier—it is better to accept defeat sometimes and “make peace”. The “peace” here is understood to be the status quo ante—the condition that had been in place before the activism broke out. According to Hassen, this is the “normal” situation. The opposite, which is the “abnormal”, he thought, is the absence of that status quo ante. This “abnormal” period is the one which started to surface after the Muslims started to rise up against an overly interventionist government. So, in Hassen Taju’s mind, we need to go back to the “good old days” since the current days, and those to come, are the “bad” and “abnormal” ones. (His contention that he only demanded us to change tactics and not stop opposition is a weak argument since he didn’t show any other meaningful way of opposition—which basically means he wanted us to go back to square one.)